X
تبلیغات
مدرسه عشق
دل نوشته هاي حسين ملانوري شمس
امشب بعد از دو سال و اندی موفق شدم سر به مدیریت صفحاتم بزنم . اول به شماها سلام کردم که همسرم کلی بهم خندید چون می گه چند وقت یه بار می آیی و فقط سلام می کنی کار دیگه ای یا مطلبی نداری ؟!! منم گفتم که سلام سلامتی میاره هم برای خودم هم برای خوانندگان . انشاءالله خدا کمک کنه تا بتونم هر شب آپ داشته باشم.
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم اسفند 1390ساعت 23:47  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

  از میان کبود آهن و دود

       می فرستم به اهل عشق درود

                و به هر کس که اهل آزادی است

                              اهل شور آفرینی و شادی است

                                         و به هرکس که شعر می خواند

                                                       شعر را شهر عشق می داند

حیف شد عاشقی ولی گم شد

             خشکسالی نصیب مردم شد

                             باز باید به فکر عشق افتاد

                                           هدیه شعر را به مردم داد

                                                        سخنم راه چشمه می پوید

                                                                           و برای دل تو می گوید

سخنم از طلوع فرداهاست

             افق از لای شعر من پیداست

                          رعد و برق دلم خراسانی ست

                                       شعرهایم همیشه بارانی ست

                                                         گاه اشک است مایه سخنم

                                                                               تا نگریم ز درد دم نزنم

گاهی از شعر اگر گریزانم

                  باز می گیرد او گریبانم

                            سخنم هر کجا کمی گیراست

                                                رد پای دل شما و خداست

                                                                هر کسی دل به کار مردم داد

                                                                                    شعرهایم نثار ایشان باد

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 23:30  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

زير باران  بيا قدم بزنيم

حرف نشنيده اي  به هم بزنيم

نوبگوييم و نو بينديشيم

عادت كهنه  را به هم بزنيم

و ز باران كمي  بياموزيم

كه بباريم  و حرف كم بزنيم

كم بباريم اگر، ولي  همه جا

عالمي  را  به چهره  نم بزنيم

سخن از عشق خود به خود زيباست

سخن هاي  عاشقانه اي  به هم بزنيم

قلم  زندگي  به دل است

زندگي  را بيا  رقم بزنيم

سالكم  قطره ها در انتظار  تواند

زير باران  بيا قدم بزنيم

اگر از این شعر خوشتون اومد برای شادی روح مرحوم مجتبی کاشانی صلواتی بفرستید .

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت 22:51  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

امشب از عطر سحر گاهی رهاتر ميروم...از نسيم نوبهای با صفاتر ميروم...
                                 امشب از طوفان عشقی بيقرار بی قرار...از فراز قله هستی فراتر ميروم
نیمه شبها راز ميگويد دلم با محرمی...اوج فريادم ز شيدايی رساتر ميروم
                             پرتو مهر خدايی در وجودم جان گرفت...از صدای آشنايی خوش صداتر ميروم
تا رهايی ميروم تا بيکران عاشقی...امشب از عطر سحر گاهی فراتر ميروم
+ نوشته شده در  جمعه یکم آذر 1387ساعت 20:0  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

دوستي دارم ساده و صميمي ، اسمش حسن و شهرتش جعفري نسب، مثل خودمه چون دل ساده و خوش باوري داره از آشنايمون ۷ يا ۸ سالي ميگذره . اس ام اس باز تيريه فقط كافيه كه بفهمه اهل چي هستي از هر مدلش كه بخاي برات مفرسته راستي يادم رفت بگم كه داره بابا ميشه . انشاء الله كه به سلامتي باشه و مباركي . اميدوارم رفاقتمون حالا حالاها ادامه داشته باشه و به قول ظريفي سعي كنيد هميشه در دنيا خواستار سه چيز باشيد : ستاره به مدت يك شب ، گل به مدت يكروز و رفاقت به مدت يك عمر .. انشاءالله كه عمر هيچ كدومتون مثل گل نباشه ولي همتون گل باشيد و گل بمونيد و قدر رفاقت هاي ساده و صميمي رو بدونيد ..الهي آمين . اين دسته گل رو تقديم مي كنم به حسن آقا و همه رقيقاي با حال و دوست داشتني .

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 23:4  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

سلام به همه ی وبلاگداران عزیز . می دونم دور از حرفه شریف وبلاگداری هست که آدم ماهها به آن سرنزنه و آپش نکنه بعد هم توقع داشته باشه دوستاش بهش سر بزنن و جویای احوالش بشن مگه وبلاگداری هم مثل رفیقداریه که هر موقع دلت خواست بگیریش و هر موقع دلت نخواست ولش کنی ...نه جونم حساب و کتاب درش هست پس سعی کن دیگه از این اشتباهات نکنی..چشم سعی می کنم حتما قول میدم و ....

 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آبان 1387ساعت 15:24  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

 

   زينب (س) در سال 6 هجرت سال صلح حديبيه چشم بر جهان هستي گذارد. زهرا (س) فرزند را به نزد اميرمؤمنان (ع) برد تا نامي براي ايشان انتخاب کند. امام (ع) فرمودند: من از رسول خدا (ص) پيشي نمي‌گيرم. صبر مي‌کنيم تا پيامبر (ص) از سفر بازگردند. سه روز بعد رسول اکرم (ص) به خانه فاطمه (س) مهمان گشت. حضرت (ص) دست به آسمان برداشت و فرمود: من در نامگذاري کودک بر خداي تعالي پيشي نمي‌گيرم. در اين هنگام جبرئيل نازل شد و عرض کرد: خداوند تبارک و تعالي مي‌فرمايند: سمّ هذه الموعوده زينب، فقد اختار الله لها هذا الاسم ...
نام اين نوزاد را زينب بگذار زيرا خدا اين نام را برگزيده است.
پيامبر (ص) نوزاد را در آغوش گرفت؛ اشک، پهناي صورتش را پوشاند.
فاطمه (س) پرسيد: پدر چرا گريه مي‌کني؟ حضرت (ص) پاسخ داد: دخترم فاطمه بدان که بعد از وفات من و تو، اين دخترت به بلايا و مصايب صعب و دشواري دچار خواهد شد.

صبر را مفهوم معنا زينب (س) استصبر را مفهوم معنا زينب (س) است
کعبه غمهاي دنيا زينب (س) است
چون حسين(ع) است آفتاب شهر عشق
ماهتاب عالم آرا زينب (س) است

حاج ملا سلطانعلى، كه از جمله عابدان و زاهدان بود، مى گويد:
در خواب به محضر مبارك امام زمان (ع) مشرف شدم ، عرض كردم : مولاى من ! آنچه در زيارت ناحيه مقدسه ذكر شده است كه فَلَاندبَنَّكَ صَباحاً وَ مَساءً وَ لَاَبكِيَّنَ عَينُك بَدَلَ الدُموعِ دَماً صحيح است؟
فرمود: آرى!
گفتم: آن مصيبتى كه در سوگ آن، به جاى اشك خون گريه مى‌كنيد، كدام است؟ آن مصيبت على اكبر است؟
فرمود: نه! اگر على اكبر زنده بود، او هم در اين مصيبت، خون گريه مى‌كرد!
گفتم : آيا مقصود مصيبت حضرت عباس (ع) است؟
فرمود: نه! بلكه اگر حضرت عباس هم در قيد حيات بود، او نيز در اين مصيبت خون گريه مى‌كرد!
عرض كردم: آيا مصيبت حضرت سيدالشهداء (ع) است؟
فرمود: نه! اگر حضرت سيد الشهداء (ع) هم بود، در اين مصيبت خون گريه مى‌كرد!
پرسيدم: پس اين كدام مصيبت است؟ 
   فرمود: 
     مصيبت اسيري عمه‌ام زينب (س)
است.
 
  

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386ساعت 13:7  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

ششماهه على به دوش بابش دادند
يك جام از آن باده نابش دادند
چون با لب تشنه حاجت آب نمود
با تير سه شعبه‏اى جوابش دادند

*****************

مفهوم بلند آفتابى عباس
از گريه كودكان كبابى عباس
از تشنگيت فرات دلخون گرديد
والله كه آبروى آبى عباس

*****************

آنانكه ز كين بى پر و بالت كردند
پرپر ز جفا، گل جمالت كردند
شرمى ز نبى و فاطمه ننمودند
زير سم اسب، پايمالت كردند

*****************

سر قافله شام بلايى زينب
تو شير زن كرب و بلايى زينب
در عصر به خون نشسته عاشورا
سرچشمه‏اى از صبر خدايى زينب

*****************

آنان كه ز خشم و كين به‏هم پيوستند
زخمى‏شدگان بدر و خيبر هستند
رحمى ننمودند به طفلان حسين
زنجير جفا به دست و پايت‏بستند

*****************

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 8:47  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

در غروب عطش آلود وقتی برق شقاوت خنجری آبگون بر حنجره آخرین شهید نشست وقتی صدای شکستن استخوان در گوش سم ها پیچید و آنگاه که خیمه ها در رقص شعله ها گم شدند جلادان همه چیز را تمام شده انگاشتند. هشتاد و چهار زن و کودک در ازدحام نیزه و شمشیر از ساحل گودالی که همه هستی شان را در آغوش گرفته بود گذشتند. تازیانه در پی تازیانه تحقیر و توهین و قاه قاهی که با آه آه کودکان گره می خورد گستره میدان شعله ور را می پوشاند .

دشمن به جشن و سرور خواهد ایستاد و نوازندگان دست افشان و پایکوبان در کوچه های آراسته به انتظار کاروانی هستند که با هفتاد و دو داغ با هفتاد و دو پرچم با شکسته ترین دل و تاول زده ترین پا به ضیافت تمسخر طعنه خاکستر و خنده آمده است .

زنان با تمام زیور الاتشان به تماشا آمده اند . همه را اندیشه این است که با فرو نشستن سرها بر نیزه همه سرها فرو شکسته است ...اما...اما... خروش رعدگونه زینب علیهاالسلام . آذرخش خشم سجاد علیه السلام و زمزمه حسین علیه السلام بر سر نیزه همه چیز را شکست . شهر یکپارچه ضجه و اشک و ناله شد و باران کلام زینب جان ها را شست و آفتاب را از پس غبارها و پرده ها به میهمانی چشمهای بسته آورد ... و از آن روز همه جا کربلا شد و هر روز عاشورا .....                      بابی انت و امی یا حسین.

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 8:38  توسط بنده عاشق بندگان خدا  | 

ho91
+ نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 9:28  توسط بنده عاشق بندگان خدا  |